Home / Nieuws

Een stukje Delft in de Alpen

Onze ambassadeur Rogier Burger studeert Civiele Techniek aan de Technische Universiteit van Delft. Vanwege een minor in het 3e jaar van zijn studie woont hij tot 1 februari een half jaar in Zwitserland, waar hij zich verdiept in de milieueffecten van bebouwing aan de Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne. Lees hieronder zijn eerste blog!

Een meer van oases

Na elke activiteit die ik hier meemaak, bedenk ik bij mezelf dat ik het toch eigenlijk op papier moet vastleggen of in ieder geval op digitaal formaat.  Maar na twee maanden heb ik toch nog geen letter geschreven. De tijd glipt door je vingers en toch voelen twee maanden niet als twee weken maar als twee maanden waarin je vier keer zoveel meemaakt. Het is dan eindelijk zover, een eerste verslag!

In maart dit jaar bracht ik een bezoek aan de International Office van de faculteit CITG. Van vele studenten die mij voor zijn geweest werd mij wel duidelijk dat ik er ook maar eens heen moest gaan. ‘Studeren in het buitenland’, een paar ontastbare woorden die meteen aan de loop gaan met je gedachten. Maar gedachten zijn maar gedachten en nog ver van realiteit.

Echter, na een eerste bezoek aan de International Office, na een paar verhalen van medestudenten en na het aanhoren van vastberaden vrienden ging ook bij mij de knop om. Tijd om deze woorden tastbaar te maken en een betekenis te geven.

Als een stier met een rode lap in het vizier heb ik een week het internet af zitten speuren voor steden, universiteiten en omgevingen die mij op het puntje van mijn bureaustoel deden zitten. Met mijn grote interesse in de velden ‘Water’ en ‘Environment Engineering’, de wens om een nieuwe taal te leren, de liefde voor sportiviteit en een beetje willekeurigheid kwam ik uit bij de Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne in Zwitserland. Na verificatie van het partnership van de TU Delft en de EPFL wist ik het: de mogelijkheid was er. Stap één was gezet.

Met een investering, uitgedrukt in zweet, voor het behalen van de resterende studiepunten, en veel papierwerk, kwam het land in zicht. De laatste handtekeningen bevestigden mijn wens en mijn vertrek stond vast.

Opgelucht en toch een beetje zenuwachtig tegelijk ging ik mijn zomervakantie in, waarin weinig tijd was gereserveerd om me echt klaar te maken voor het vertrek. Een week voor vertrek namen de zenuwen toe. Ik had wel alle administratie volbracht, maar mijn beheersing van het Frans was op z’n minst matig tot slecht te noemen en ook een kamer had ik nog niet gevonden. Toch is het avontuur met zijn onzekerheden iets wat me blijft trekken en ja, dat hoort er dan bij. En dus ging ik zonder de zekerheid van een kamer samen met mijn moeder, opa en oma (die het Frans allemaal wat beter beheersten) naar de bekendste camping van Lausanne om van daaruit de zoektocht naar een kamer voort te zetten.

In slechts drie uur tijd waren we van Nederland in de omgeving waar ik een half jaar zou gaan doorbrengen. De stad en de omgeving had ik nog nooit gezien maar deze bevestigden mijn keuze direct! Gelegen aan het meer van Geneve, tussen de machtige bergen van de Alpen, is Lausanne een plek die eigenlijk enkel met beelden goed over te brengen is.

Na vele mailtjes en verschillende bezoeken heb ik een kamer kunnen bemachtigen, dat viel overigens niet mee. Ik heb zelfs even op het punt te staan een huis te delen met een vrouw van 84, al was ik snel weer van die gedachte af. En ook wennen aan de prijzen was een stap die me veel moeite gekost heeft. Mijn eerste mailtjes gingen enkel uit naar de kamers van een paar honderd francs, maar al gauw werd dat zes- zevenhonderd francs. Mijn eerste bezoek aan de supermarkt had me mijn etenslust wel weggenomen, ik ging er zelfs een beetje misselijk vandaan. Bij de vleesafdeling wist ik meteen dat ik een half jaar op groenten zou teren, maar aangekomen bij de groenteafdeling heb ik die gedachte maar bijgesteld naar blikvoer. Gelukkig heeft de Erasmusbeurs het mogelijk gemaakt om zelfs af en toe vlees te eten, dat heeft me wel erg geholpen.

Na mijn moeder uitgezwaaid te hebben en mijn opa en oma een Tot-Gauw knuffel te hebben gegeven, ben je dan echt alleen. Ook dit vond ik wel weer lekker, het gevoel weer volledig zelfstandig te handelen en op eigen houtje de obstakels die op je af komen uit de weg te ruimen.

Dit alleen zijn is echter maar van korte duur, al gauw had ik de beachvolleybalvelden ontdekt en in een paar dagen tijd had ik al behoorlijk wat nieuwe contacten. Later ben ik aan het meer met een paar Canadezen een biertje gaan drinken en dat was het begin van wat betere vriendschappen. Inmiddels is dit groepje uitgebreid tot een mannetje of twintig, allemaal Franssprekend, op mij na dan, waarmee we de wonderbaarlijk rijke natuur en het stadsleven van Zwitserland verkennen.

De kick-off van de universiteit ontketende de drammende bergen huiswerk die ons boven het hoofd hingen, maar creëerde tegelijker tijd de mogelijkheid tot het ketenen van banden met lokale studenten! Van mijn plan om enkele vakken in het Frans te volgen ben ik afgeweken. In plaats daarvan heb ik op één na allemaal vakken gekozen die in het Frans gegeven worden. Door de lat iets hoger te leggen heb ik wel een vakkenpakket gevonden waarvan elk element mij interesseert.

Mijn eerste college in het Frans kan ik mij goed herinneren. Met een kop zo rood als een tomaat en de hitteproductie van een kachel, had ik mij een uur zo intensief lopen inspannen dat mijn biologische klok in slechts een uur tijd 12 uur vooruit was geschoten. Het voelde weer als middennacht hoewel ik net ontwaakt was. 

In een van de opvolgende dagen nam ik één biertje samen met wat meisjes na een les die we net hadden gehad,  de mate van ontspanning was enorm. Met de druppel voelde ik mijzelf verder distantiëren van eventuele zorgen over huiswerk. De intensiviteit van de lessen was toch wel goed te merken. Met een glimlach op mijn gezicht heb ik met tegenzin na één biertje de meisjes mijn rug toegekeerd, omdat iets in mijzelf me wist te behoeden voor het thuiskomen met een nat zeil.

Mijn eerste weekend na de lessen ben ik de bergen ingetrokken, een geweldige tocht dat ons geleid heeft tot 2300 meter hoogte naar een plek van eeuwige sneeuw!